ในความเป็นจริงสภาพปัญหาและสถานการณ์ของคนพิการ พบว่า

1) ปัญหาด้านการจดทะเบียนคนพิการ 

คือ ผู้ดูแลคนพิการ ไม่ต้องการเปิดเผยให้ชุมชนรับทราบถึงความพิการของบุตรหลานหรือญาติ ตนเอง นอกจากนี้ผู้ปกครองบางรายมีความหวังว่าคนพิการที่อยู่ในความดูแลจะหายจากความพิการได้  หรือประสบปัญหาในการเดินทางนำคนพิการมาจดทะเบียนคนพิการ  บางคนขาดแพทย์รับรองความเจ็บป่วย ไม่สามารถเดินทางไปพบแพทย์ได้ หรืออาสาสมัครพัฒนาสังคม (อพม.) บางส่วนไม่ปฏิบัติอย่างจริงจังในการเข้าถึงคนพิการในชุมชนจึงทำให้คนพิการบางคนถูกทอดทิ้งและถูกละเลย ไม่สามารถเข้าถึงสิทธิตามกฎหมาย  และ ผู้ช่วยคนพิการมีจำนวนน้อย

2) ปัญหาด้านการศึกษาของคนพิการ 

คือ คนพิการส่วนใหญ่ได้รับการศึกษาระดับพื้นฐาน ประมาณ ป.6 ผู้ที่ได้รับการศึกษานี้ ส่วนใหญ่ศึกษามาก่อนประสบปัญหาความพิการ ส่วนผู้ที่พิการมาแต่กำเนิดมักไม่ค่อยได้รับการศึกษา หรือได้รับการศึกษาก็อยู่ในระดับต่ำ  หรือสถานศึกษาสำหรับคนพิการมีจำนวนน้อย และมักอยู่ในเมืองและชุมชน จึงทำให้คนพิการที่อยู่ในชนบทไม่สะดวกในการเดินทางมาศึกษา

3) ปัญหาด้านการประกอบอาชีพของคนพิการ 

คือ สภาพงานของคนพิการโดยทั่วไปเป็นงานที่ไม่ใช้ทักษะมากนัก เช่น รดน้ำต้นไม้ แล่ปลา ผ่าหอย เด็ดหมึก หรือทาการเกษตรต่าง ๆ เป็นต้น  รวมทั้งเจตคติของสังคมยังไม่เอื้อต่อการประกอบอาชีพองคนพิการ คือ ไม่คาดหวังการทางานของคน พิการมากนัก เพราะเห็นว่าเป็นบุคคลที่มีศักยภาพในการทำงานต่ำ น่าเวทนาสงสาร  นอกจากนี้ตลาดแรงงานหรือองค์กร หน่วยงานส่วนใหญ่ไม่ต้องการรับคนพิการเข้ามาทำงานเพราะเห็นว่า มีประสิทธิภาพในการทำงานต่ำ บางหน่วยงานยินดีที่จะจ่ายเงินเข้ากองทุนส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ แทนการรับคนพิการเข้ามาทำงาน

ภายใต้สถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 กระทบกับคนพิการ ทั้งด้านสุขภาพ สังคม และเศรษฐกิจ ด้านสุขภาพ เนื่องจากคนพิการมีภูมิต้านทานน้อยจึงมีความเสี่ยงสูงกว่าคนทั่วไป อีกทั้งการเข้าถึงระบบบริการสุขภาพทุกรูปแบบเป็นไปได้ยากเพราะความจำกัดของร่างกายการเดินทางลำบาก และอาจมีภาวะความยากจนร่วมด้วย ด้านเศรษฐกิจ พบว่าสถานประกอบการมักเลิกจ้างคนพิการก่อนพนักงานทั่วไป คนพิการที่ประกอบอาชีพอิสระ ส่วนใหญ่ไม่สามารถประกอบอาชีพได้ เช่น การนวด  ขายลอตเตอรี่ ส่งผลให้ขาดแคลนรายได้ไม่สามารถจัดซื้ออุปกรณ์ป้องกันตนเอง ในด้านสังคม เกิดการปรับเปลี่ยนรูปแบบการใช้ชีวิตจากเดิมมีการรวมกลุ่มทำงาน สร้างอาชีพ กลายเป็นถูกจำกัดให้อยู่ในบ้าน ส่งผลต่อความเครียด ซึมเศร้า การลดทอนคุณค่าในตัวเอง และยังทำให้คนพิการส่วนใหญ่ต้องปรับตัวเพื่อเรียนรู้และใช้เทคโนโลยีมากขึ้นด้วย